23
Νοέ.
08

Ο ΑΣΤΙΚΟs ΜΕΣΑΙΩΝΑs

τσουκαλας χρήστος – Νοέμβριος 18, 2008

Ο ΑΣΤΙΚΟΣ ΜΕΣΑΙΩΝΑΣ

– Η μεγάλη φούσκα. «596 τρις δολ. (11) έντεκα φορές το παγκόσμιο Α.Ε.Π., ήταν στα τέλη του 2007 η ονομαστική αξία όλων των παραγώγων του χρηματοοικονομικού τομέα» διαβάσαμε στις εφημερίδες. Ασφαλώς και είναι απολύτως αδύνατο να βγάλουν κέρδος ((δηλ. μερίδιο από τον πραγματικό παραγόμενο πλούτο)) όλα αυτά τα κεφάλαια. Ούτε υπάρχει τέτοια ποσότητα πλούτου. Πρόκειται για πλούτο που έχει μετρηθεί πολλές φορές και φαντάζει πολλαπλασιασμένος. Πρόκειται για κάτι προσδοκώμενο, φαντασιακό, εικονικό, για προεξόφληση κερδών από τον πλούτο του μέλλοντος. Τελικά πρόκειται για την ιδιωτικοποίηση-ιδιοποίηση των αγαθών του παρελθόντος, του παρόντος και του μέλλοντος. Για την ιδιοκτησία επί των υλικών και επί των άυλων , επί των ορατών και των αοράτων, ακόμη, ακόμη επί του χρόνου. Παρ’όλ’αυτά δεν παύει να είναι πλούτος χωρίς αντίκρισμα στο παρόν. Πολύς λόγος γίνεται μάλιστα για οικονομία: άυλη, εικονική, καζίνο, γνώσης, παγκοσμιοποιημένη, Φρανκεστάιν, νέων τεχνολογιών κλπ. Αλλά τελικά ήταν και παραμένει καπιταλιστική . Της οποίας την πιο έγκυρη και επανειλημμένα επιβεβαιωμένη ανάλυση έχει κάνει ο Μαρξ.

-Η ιστορία εξάλλου του καπιταλισμού από τη σκοπιά της ιδιοκτησίας είναι ακριβώς η ιστορία επέκτασης και εμβάθυνσής της, (της ατομικής συγκεκριμένα!) στη γη, στο έδαφος, στις πηγές πρώτων υλών, στα φυσικά αγαθά (που μπορούν να δεσμευτούν και δεν είναι ανεξάντλητα), στις ευρεσιτεχνίες, στα πνευματικά δικαιώματα, στα φάρμακα, στο ανθρώπινο γονιδίωμα, στις συχνότητες ραδιοφώνων, τηλεοράσεων, κινητής τηλεφωνίας, στις τροχιές δορυφόρων, στις αθλητικές ομάδες, σε οτιδήποτε τέλος πάντων μπορεί να απαγορευτεί η χρήση του από τους άλλους ανθρώπους (μη ιδιοκτήτες) και μπορεί να εισπραχτεί τέλος, δικαίωμα χρήσης κλπ.

– Από την άποψη αυτή μάλιστα η αστική τάξη μοιάζει όλο και περισσότερο στη φεουδαρχία: έχει εξελιχθεί σε μια τάξη νομικά προνομιούχων με τη διαφορά ότι έχει βάλει στα προνόμιά της τιμή και τα έχει καταστήσει αντικείμενα αγοραπωλησίας!

– Με παραπλήσια προσέγγιση η ιστορία του καπιταλισμού, και όχι μόνο, μπορεί να ειδωθεί ως η ιστορία της επέκτασης και εμβάθυνσης της εμπορευματοποίησης των ανθρώπινων σχέσεων. Ό,τι παράγεται, παράγεται για να πωληθεί με τελικό σκοπό το κέρδος. Κάθε ανθρώπινη σχέση μεσολαβείται. Νέα προϊόντα και υπηρεσίες δημιουργούνται συνεχώς, που από τη μια πλευρά διευκολύνουν ίσως τη ζωή ενώ από την άλλη αυξάνουν το κόστος ζωής, πολλαπλασιάζοντας τις ανάγκες και τις στερήσεις. (Μέχρι και τις καρδιές μας έχουμε περιφράξει. Στα αισθήματα, στην ανθρώπινη επαφή έχουμε βάλει χρηματική τιμή.)

– Mα όσο σπουδαία και αν είναι: η ιδιοκτησία, το εμπόρευμα, το κεφάλαιο σημαντικότερο ίσως κριτήριο της καπιταλιστικής εξέλιξης είναι ο μεταξύ τους μετασχηματισμός, καθώς όλα, θεωρητικά, μπορούν να ρευστοποιηθούν. Ο οποίος έχει καταστεί πολύ εύκολος, καθώς όλα έχουν τη χρηματική της αποτίμηση, κυρίως μέσω των χρηματιστηρίων και των άλλων μορφών συναλλαγών. Δε μένει παρά να κάνουμε την άθροιση, την πρόσθεση όλων αυτών των κεφαλαίων, (ιδιοκτησιών, εμπορευμάτων, δικαιωμάτων, τελών κλπ.) των δυνητικών, δυνάμει, οιονεί έστω κεφαλαίων. Προκύπτει τότε συνολικό κεφάλαιο δυσθεώρητου ύψους, εφιαλτικό! Και το χειρότερο: συνεχώς μεγαλώνει. Στην εξελικτική διαδρομή του, ο καπιταλισμός δημιούργησε πολλές φούσκες (πχ της τουλίπας, των σιδηροδρόμων, των βιομηχανιών, των νέων τεχνολογιών, της Ιαπωνίας κλπ). Η τωρινή διαφέρει από τις προηγούμενες ποσοτικά βέβαια μα και ποιοτικά. Είναι πολύ μεγαλύτερου μεγέθους, πολλών τρισεκατομμυρίων και θα περιμένουμε καιρό μέχρι να δούμε πόσων τρις τελικά. Μα το κυριότερο διαφέρει ποιοτικά. Δεν είναι πια μια επί μέρους φούσκα κάποιου τομέα της οικονομίας αλλά μια φούσκα των φουσκών. Συνόλου. Αποτελούμενη από πολλές επί μέρους φούσκες, διαχεόμενη επιπλέον παντού, σε κάθε τομέα, σε κάθε χώρα. Φούσκα του όλου, παγκοσμιοποιημένη. Δομική. Φούσκα της ιδιοκτησίας, του εμπορεύματος, του κεφαλαίου, του θεάματος ακόμη! (δημοσιεύτηκε στα αντιτετράδια της εκπαίδευσης)

Οι τεχνικές δημιουργίας της μεγάλης φούσκας.

1.Το κεφάλαιο κατ’ αρχήν αυξάνεται από τα κέρδη. Αυτή η αύξηση άλλωστε αποτελεί όρο ύπαρξής του. (χωρίς αυτήν δεν υπάρχει.). Μάλιστα, παρά την διαχρονική (ιδιαίτερα μετά την κρίση του ΄73) πτώση του μέσου ποσοστού κέρδους, τα κέρδη, ως απόλυτο μέγεθος, αυξάνονται συνεχώς. Επομένως αυξάνεται και το κεφάλαιο.

2. Καθώς ο πλούτος συσσωρεύεται σε τεράστιους αριθμούς σε όλο και λιγότερα χέρια, αυτοί, οι πολύ πλούσιοι, δεν καταναλώνουν παρά ένα μικρό μέρος της τεράστιας αύξησης του πλούτου τους. «Το πιο πλούσιο 1% των Αμερικανών έλαβαν το 2007 το 22,9% του συνόλου του αμερικανικού εισοδήματος. Αυτό αποτελεί τη μεγαλύτερη συγκέντρωση πλούτου από το 1928 (ένα χρόνο πριν το μεγάλο κραχ) που ήταν 23,9%».

3. Επομένως μικρό μέρος των κερδών πάει στην κατανάλωση ενώ όλο και μεγαλύτερο πάει στο κεφάλαιο αυξάνοντάς το διαρκώς, διαχρονικά.

4.Και αλλιώς: καθώς ο συνολικά παραγόμενος πλούτος μοιράζεται όλο και πιο άνισα υπέρ του κεφαλαίου σε βάρος της εργασίας, μεγαλώνει αντίστοιχα και το ποσοστό των κερδών που μετασχηματίζονται σε κεφάλαιο.

5. έκδοση χαρτονομίσματος. Έχοντας καταργήσει τον «κανόνα του χρυσού» (1971-πόλεμος Βιετνάμ) οι κεντρικές τράπεζες μπορούν να εκδίδουν όσα χαρτονομίσματα κρίνουν οι ίδιες και οι κυβερνήσεις τους απαραίτητα. Αυξάνεται έτσι το χρήμα-πλούτος έστω και πληθωριστικά. Μάλιστα το δολάριο, κυρίως, (το ευρώ, το γιεν, η αγγλική λίρα δευτερευόντως) ως παγκόσμιο νόμισμα, συνάλλαγμα, και αποθεματικό μέσο μπορεί να εκδίδεται σε πολύ μεγάλους αριθμούς. ( σε πολύ μεγάλη αξία). Βέβαια δεν πρόκειται για χρήμα που έχει αντίκρισμα αλλά για πληθωριστικό χαρτονόμισμα, (πληθωριστικά δολάρια), ένα χαρτί-υπόσχεση του αμερικάνικου κράτους. «Το παντοδύναμο δολάριο έγινε μια παγκόσμια ψευδαίσθηση κτισμένη πάνω σε χαρτί». Αυτό δεν δημιουργεί πληθωρισμό τιμών (ακρίβεια) στο βαθμό που δεν στρέφεται στην κατανάλωση. Δημιουργεί όμως πληθωρισμό πλούτου, κεφαλαίου αφού χρησιμοποιείται για επενδύσεις, για συναλλαγές, για δάνεια, αγορές ομολόγων κλπ. Ακόμα, ουσιαστικά, είναι ένα άτοκο δάνειο προς αμερικάνικο κράτος.

6. Κρατικά δάνεια, χρέη: τεραστίων ποσών που συχνά πλησιάζουν το 100% του Α.Ε.Π., κάποτε μάλιστα το υπερβαίνουν, στην Ε.Ε, στις Η.Π.Α, στην Ιαπωνία, στον πλανήτη ολόκληρο. Πέρα όμως από τα τεράστια ύψη τους, είναι άμεσα ρευστοποιήσιμα και με μια σειρά μετασχηματισμών μπορούν να πάρουν οιαδήποτε μορφή: κεφαλαίου, εμπορεύματος, ιδιοκτησίας κλπ. Καθώς, π.χ στην Ελλάδα, για τα κρατικά ομόλογα, που βρίσκονται στα χέρια των τραπεζών πλέον, γίνεται διαπραγμάτευση σε καθημερινή βάση στην «ΗΔΑΤ», στην ηλεκτρονική αγορά τίτλων. Επιπλέον τα έντοκα γραμμάτια του δημοσίου αποτελούν κρατική υποχρέωση και γι’ αυτό θεωρείται ότι δεν περιέχουν κίνδυνο αθέτησης. Για την Αγορά λοιπόν, αυτά «είναι στενά υποκατάστατα του χρήματος Έτσι το δημόσιο χρέος γίνεται εμπόρευμα, κεφάλαιο, πλούτος για τους κατόχους του. Αντικείμενο και μέσο κερδοσκοπίας, τζόγου, αφού οι τιμές όλων αυτών κυμαίνονται και από αυτή τη διακύμανση μπορούν να προκύψουν κέρδη ή ζημιές. Τα κράτη λοιπόν έχουν

τη δύναμη να εμφανίζουν τον μελλοντικό πλούτο ως τάχα παρόντα, πρωταγωνιστώντας

στη δημιουργία του πληθωριστικού, πλεονάζοντος κεφαλαίου.

Ο Richard Nixon έκλεισε δια παντός το λεγόμενο “παράθυρο χρυσού” στις 15 Αυγούστου 1971. Η ισοτιμία τότε ήταν 1 ουγγιά χρυσού =$42,222

7.Ανάλογη λειτουργία έχουν τα ομόλογα των επιχειρήσεων τα δάνεια, τα χρέη στο βαθμό που αποτελούν αντικείμενο αγοραπωλησιών. Είναι όμως μειωμένης αξιοπιστίας και κύρους σε σχέση με τα κρατικά δάνεια, κατά κανόνα βέβαια, ανάλογα με την ¨πιστοληπτική ικανότητα¨ των κρατών και των εταιρειών.

8.Ακόμα και τα δάνεια που χορηγούσαν οι τράπεζες σε ιδιώτες με χαμηλό έως ελάχιστο εισόδημα και υπήρχε μεγάλη πιθανότητα, σχεδόν βεβαιότητα, να μην αποπληρωθούν, αυτά που εκ των υστέρων ονόμασαν «τοξικά«, τα ασφάλιζαν, τα ανακάτευαν,(μόχλευαν) τα έκαναν πακέτα και τα πουλούσε η μια εταιρεία στην άλλη συχνά και σε επενδυτές. Μα ο πλούτος αυτός υπήρχε πουθενά αλλού εκτός από τη δημιουργική λογιστική των τραπεζών και τους ευσεβείς πόθους των «επενδυτών»;

9.Οι τιμές των πάσης φύσεως εμπορευμάτων (αγαθών, μετοχών, δανείων, ιδιοκτησιών, εταιρειών, δικαιωμάτων, ονομάτων κλπ.) μπορούν να αυξάνονται υπέρμετρα με μια σειρά κερδοσκοπικές μεθόδους. α) Μειώνοντας την παραγωγή ή προκαλώντας τεχνητή έλλειψη δοσμένου προϊόντος στην αγορά με την απόσυρσή του ή με τη δημιουργία αποθεμάτων. Όπως γινόταν παλιά με το ρύζι, κατά πως εξηγεί ο Μπρεχτ, ή όπως έγινε το φετεινό καλοκαίρι με το πετρέλαιο που έφτασε τα 147 $ το βαρέλι. β) Καλλιεργώντας υπερβολική αισιοδοξία για μελλοντικά κέρδη. Έχει συχνά παρατηρηθεί ότι αυτή η κερδοσκοπική ψυχολογία, σύμφυτη με την καπιταλιστική νοοτροπία, τρεφόμενη εκτός των άλλων με την ανθρώπινη πλεονεξία και την αφέλεια, ευθύνεται για την υπέρμετρη αύξηση των τιμών, τη φούσκα. Τις διάφορες φούσκες. γ)Η ύπαρξη του πληθωριστικού, πλεονάζοντος κεφαλαίου το οποίο ψάχνει ευκαιρίες για μέγιστο κέρδος σε κάθε τομέα της οικονομικής δραστηριότητας. Σε αυτές τις περιπτώσεις έχουμε και πληθωρισμό τιμών αλλά κυρίως πληθωρισμό πλούτου.

10.Ιδιωτικοποιήσεις-αποκρατικοποιήσεις Το κράτος πουλά, εκχωρεί, χαρίζει μια σειρά επιχειρήσεις του δημόσιου τομέα στο ιδιωτικό κεφάλαιο. Π.χ ΔΕΗ, ΟΤΕ, ΕΥΔΑΠ, τράπεζες, Ολυμπιακή κλπ. Αυτές ιδρύθηκαν και επεκτάθηκαν με χρήματα των φορολογουμένων. Οι δε ισολογισμοί τους συνδέονταν με τον κρατικό προϋπολογισμό. Επομένως δεν πιέζονταν ιδιαίτερα να βγάλουν κέρδη. Περνώντας όμως στον έλεγχο του ιδιωτικού κεφαλαίου, η πραγματοποίηση κερδών γίνεται για αυτές αδήριτη ανάγκη. Γιατί στον καπιταλισμό και περισσότερο για τις εταιρίες που είναι στο χρηματιστήριο, ένας τρόπος υπολογισμού της κεφαλαιακής τους αξίας τους είναι ο πολλαπλασιασμός των ετήσιων κερδών τους με ένα συντελεστή, ας πούμε, περίπου μεταξύ 12 και 16. Όσα περισσότερα κέρδη κατορθώσει να αποσπάσει μια εταιρεία, τόσο μεγαλώνει η χρηματιστηριακή της αξία. Μάλιστα πολλές από αυτές είναι ουσιαστικά μονοπώλια με δυνατότητα αύξησης των κερδών τους μέσω των αυξημένων τιμών στις οποίες πουλάνε τις υπηρεσίες τους. Έτσι η χρηματιστηριακή τους αξία ¨φουσκώνει¨ και προστίθεται στο συνολικό κεφάλαιο.

11. Το κράτος λοιπόν μετατρέπει τη δημόσια περιουσία, ότι δόθηκε από τη φύση ή φτιάχτηκε με τα χρήματα των φορολογουμένων, σε ιδιοκτησία ατομική. Οι νέες αυτές ιδιοκτησίες είναι συγχρόνως και κεφάλαιο και πλούτος και εμπόρευμα. Η τάση βέβαια της αστικής τάξης για τη δημιουργία ιδιοκτησιών είναι ανεξάντλητη. Γι’αυτό παρατηρείται συνεχής διεύρυνση της ιδιοκτησίας σε νέους χώρους και αντικείμενα (ευρεσιτεχνίες, πνευματικά δικαιώματα, φάρμακα, ανθρώπινο γονιδίωμα, συχνότητες ραδιοφώνων, τηλεοράσεων, κινητής τηλεφωνίας, τροχιές δορυφόρων, αθλητικών ομάδων κ.λ.π.) και κάθε ανθρώπινη σχέση τείνει να γίνει εμπόρευμα. Ακόμα χειρότερα: κάθε ιδιοκτησία καθώς γίνεται κεφάλαιο, απαιτεί από την κοινωνία να της εξασφαλίζει κέρδη.

12.«Στον ευέλικτο καπιταλισμό …. Η γνώση μετατρέπεται σε πρώτη ύλη στη διαδικασία παραγωγής και αποκτά υλική υπόσταση». «Σε ευρωπαϊκό επίπεδο υπάρχουν προγράμματα που έχουν ενσωματώσει την καινοτομία, την ανταγωνιστικότητα και την επιχειρηματικότητα, συμβάλλοντας έτσι ουσιαστικά στη δημιουργία μιας παγκόσμιας και ανοικτής οικονομίας της γνώσης» «Μεγάλο μέρος της προστιθέμενης αξίας των εμπορευμάτων οφείλεται στη γνώση, είναι υλοποιημένη γνώση». Η γνώση βέβαια ούτε χέρια απόκτησε ούτε πόδια, όμως η δημιουργικότητα, η καινοτομία, η φαντασία των εργαζομένων, χειρωνακτικά ή πνευματικά γίνεται ιδιοκτησία των αφεντικών και κέρδη για τις εταιρείες. Οι οποίες κρατούν το πλεονέκτημα παραγωγικότητας που προσφέρουν οι νέες τεχνολογίες, και οι καινοτομίες για τον εαυτό τους μονοπωλώντας το. Ακόμα και τη γνώση αιώνων παραδοσιακών κοινωνιών, όπως για τις ευεργετικές δράσεις βοτάνων, θέλουν να τις κάνουν ιδιοκτησίες τους οι εταιρείες (πχ monsanto ) και να εισπράττουν δικαιώματα χρήσης. Οι σπόροι των φυτών, οι οποίοι παράγονται στα εργαστήρια των εταιρειών, αναπαράγονται μόνο μια φορά και οι αγρότες είναι καταδικασμένοι να αγοράζουν σπόρους κάθε χρόνο. Από τις ίδιες εταιρείες πάντα. Έτσι η γνώση γίνεται ιδιοκτησία και οι κάτοχοί της απαιτούν δικαιώματα χρήσης από τους χρήστες της. Η γνώση λοιπόν δίνει κέρδος και συνεπώς λειτουργεί ως κεφάλαιο. Το πιο μεγάλο, το πιο κερδοφόρο, με απεριόριστη δυνητικά δυνατότητα επέκτασης και μεγέθυνσης, αυτό που τελικά, κατά μία άποψη, δίνει το όνομά του στην εποχή μας, την εποχή της πληροφορικής και της οικονομίας της γνώσης.

13.Καπιταλιστικοποίηση του πλανήτη: Μετά την κατάρρευση των πρώην σοσιαλιστικών χωρών η καπιταλιστική οικονομία επικράτησε σε ολόκληρο σχεδόν τον πλανήτη και έγινε ενιαία. Διατυπώθηκαν μάλιστα θεωρίες για το «τέλος των ιδεολογιών», για το «τέλος της ιστορίας» κλπ. Στη Ρωσία και τις άλλες χώρες που προέκυψαν από την πρώην ΕΣΣΔ την παλιά κρατική ιδιοκτησία τη σάρωσε αυτό που ονομάστηκε «ληστρικός καπιταλισμός» έτσι που σε μια νύχτα σχεδόν φύτρωσε και άκμασε ολόκληρη γενιά νέων ολιγαρχών. Στην Κίνα με την απομαοποίηση επικράτησαν «η σοσιαλιστική οικονομία της αγοράς», τα χρηματιστήρια, οι πολυεθνικές, η συνταγματική κατοχύρωση της ατομικής ιδιοκτησίας στα μέσα παραγωγής κλπ. Το κυρίαρχο σύνθημα είναι πια το «πλουτίστε». Τελικά εδώ και τριάντα (30) χρόνια ο ρυθμός αύξησης του ΑΕΠ της Κίνας είναι 9% κατά μέσον όρο. Το Κ.Κ.Κίνας αναπτύσσει υποδειγματικά τον καπιταλισμό! Η Ινδία επίσης ανέπτυξε το ΑΕΠ της με μέσο ρυθμό 6% τα τελευταία (15) χρόνια τουλάχιστον. Εμφανίστηκαν και μεγάλωσαν ινδικές πολυεθνικές.Η Βραζιλία επίσης ακολουθεί με την petrobras, εταιρεία ενέργειας.

Σε πλανητική κλίμακα υπάρχουν οι συμφωνίες του Π.Ο.Ε, εφαρμόζονται οι κανόνες του ΔΝΤ, της Παγκόσμιας Τράπεζας, στον ΟΟΣΑ συμμετέχουν τριάντα χώρες, αναπτύσσονται περιφερειακές καπιταλιστικές ολοκληρώσεις, (πχ. ΕΕ, NAFTA, UNASUR, ASEAN κλπ.) έτσι γίνεται λόγος για την παγκόσμια οικονομία της αγοράς, για απελευθέρωση των αγορών, του εμπορίου. Συνεπώς εκτός από τα κεφάλαια των ΗΠΑ, της ΕΕ, της Ιαπωνίας, έχουμε και τα κεφάλαια των BRIC, Βραζιλίας, Ρωσίας, Ινδίας, Κίνας, ακόμα Αυστραλίας, Ν. Κορέας, αράβων κλπ. Μάλιστα οι νέοι παίκτες του καπιταλιστικού παιχνιδιού αποδεικνύονται ιδιαίτερα ικανοί. Η άθροιση όλων αυτών των ποσών δίνει εφιαλτικούς αριθμούς και είναι αδύνατο να βγει κέρδος για όλους. Ο ΠΛΗΘΩΡΙΣΜΟΣ ΚΕΦΑΛΑΙΟΥ είναι εδώ. Η απαξίωση του φυσική συνέπεια.

Advertisements

0 Responses to “Ο ΑΣΤΙΚΟs ΜΕΣΑΙΩΝΑs”



  1. Σχολιάστε

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s


Τζουμέρκα – Αθαμανικά

e-mail:diaskronos@gmail.com

Νοέμβριος 2008
Δ Τ Τ Π Π Σ Κ
    Δεκ. »
 12
3456789
10111213141516
17181920212223
24252627282930

Visitors

Αφροδίτη της Μήλου

Οι επισκεπτες του blog

  • 12,702

Γέφυρα Ρίο-Αντίριο

δεξί κλικ για προβολή πάνω στην εικόνα Παρθενώνας

ΠΡΟΤΕΙΜΑΤΕ ΤΑ ΕΛΛΗΝΙΚΆ ΠΡΟΙΟΝΤΑ

Βεργίνα

Ερμής του Πραξιτέλους

Πρόσφατα άρθρα

Θεά Αθηνά -Προπύλαια

Τριήρης

Επίδαυρος

Βεργίνα

Επικούρειος Απόλλων-Φιγαλεία

Πέργαμος

Τύρος

Ναός της Αθηνάς -Συρακούσες

Απολλωνία-Β.Ηπειρος

Μεσήνη-Σικελίας

Μίλητος

Ηράκλεια

Δωδώνη

Αλικαρνασός

Εφεσος-Θέατρο

Αλεξάνδρεια

Μίλητος-Θέατρο

Παλμύρα

Στρογγούλα

Κύπρος

Κύπρος-αρχαία

Σαμοθράκη

Ολυμπία-Ναός του Δία

Ηράκλεια-στήλη ροζέτας

Κνωσσός

Φαιστός

Ποσειδώνας

Ομηρική Τροία

Τάραντας

Δήλος

Κολοσός Ρόδου

Μαυσωλειο

Νάξος

Συρακούσες – Σικελίας

Αλεξάνδρεια – Βακτριανή

Θήρα-Σαντορίνη

Βακτριανή

Αρχαία Κάμειρος

Ολυνθος-Χαλκιδική

Κασσώπη – Χάονες

Μαντείο – Αχέροντα

Πέλλα – Μακεδονία

Ακράγας


Αρέσει σε %d bloggers: